در تابستان؛ علاوه بر کار طاقت فرسا روزه هم می گرفتیم/ از تشنگی می مردیم، اما روزه‌مان را نمی‌خوردیم/ امکانات نبود، اما همدلی بود

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی بیرجندرسا،غلام مروی پیرمرد 110 ساله شیرین بیانی است که در صحبت‌هایش با خبرنگار ما از رسوم ماه مبارک رمضان در زمان‌های گذشته می‌گوید.

او در رابطه با شرایط سخت گذشته می‌گوید: در آن زمان غذا و وسایل مناسب نداشتیم و اکثر مردم در یک شرایط دشوار و با بدبختی زندگی می‌کردند، اما از آن جهت که چاره‌ای نبود؛ مجبور بودند، تحمل کنند.

این کهنسال 110 ساله ادامه می‌دهد: در گذشته اکثر مردم از لحاظ اقتصادی در وضعیت مناسبی قرار نداشتند و غذاهای ساده‌ای همچون کشک، شیر، دوغ و ماست غذای رایج در بسیاری از خانه‌ها بود و برنج و گوشت فراوان در خانه‌ای پیدا نمی‌شد.

وی در رابطه با چگونگی روزه‌داری گذشتگان در ایام تابستان می‌گوید: بعد از سحری خوردن برای کار کردن به بیرون می‌رفتیم و کارهای سخت و طاقت فرسایی همچون چیدن خرما و یا درو کردن را انجام می‌دادیم؛ که این کار تا ظهر ادامه پیدا می‌کرد.

مروی ادامه می‌دهد: سپس هنگام ظهر، زمانی که زیاد گرم می‌شد و تشنگی بر ما غلبه پیدا می‌کرد با لباس به داخل قنات می‌رفتیم و مدتی همانجا می‌ماندیم تا لباسمان خیس شود، سپس هنگامی که تا منزل می‌رفتیم در راه لباسمان خشک می‌شد و بدین ترتیب اندکی بدنمان خنک می‌شد و روزه داری را آسان تر می‌کرد.

وی می‌افزاید: سپس در ادامه روز نیز باز خرما چینی و درو را انجام می‌دادیم تا اینکه هنگام افطار به خانه بر می‌گشتیم و در کنار خانواده با یک خرما افطار می‌کردیم.

این پیرمرد مهربان 110 ساله ادامه داد: در آن هوای گرم از تشنگی خیلی سختی می‌کشیدند و به زحمت خود را به افطار می‌رساندند؛ ولی اگر از تشنگی می‌مردند هم حاضر نبودند روزه‌شان را بخورند.

وی به سنت حسنه‌ای اشاره می‌کند: در آن زمان اگرچه کمبود بود، اما میان مردم همدلی وجود داشت بطوری که اگر می‌دیدند کسی از عهده آماده کردن غذا برای افطار و سحرش بر نمی‌آید؛ سایرین کمکش می‌کردند تا بتواند با خوردن افطاری و سحری روزه بگیرد.