دخترانه‌ها؛ نقش‌های ظریف بر بوم جامعه و ورزش ایران

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بیرجندرسا به نقل از تسنیم،  برای پرواز، می‌توان بدون بال هم به آسمان‌ها فکر کرد. رویای دخترانه دختران ایرانی، همان دخترانی که هفته‌ها و ماه‌ها و سال‌ها، در گویش جماعتی کج‌اندیش که درون و بیرون این مرزها، با کج‌گویی‌های خود، با کج‌اندیشی‌ها و ساده انگاری‌های خود، آسمان دختران ایرانی را در چارت‌های محدود شده تصویر می‌کردند، در تمام سال‌های اخیر نشان دادند که می‌توانند.

«دختر بودن» در اینجا جرم نیست. از همان اول بشارتی که آخرین رسل ایزد در کنار خانه خدا برای مسلمین فرستاد و اسلامش را با حرمت به زنان و دختران پیوند زد و از همان لحظه که پیامبر مهربانی، فریاد زد بر سر جاهلان شهر که «زنده به گور نکنید دختران‌تان را» می‌شد فهمید که «دختر بودن» با تمام مصونیت‌های خاصه‌اش در عرفانی که «ما» براساس شریعت‌مان برگزیده‌ایم، نه جرم است و نه محدودیت.

از کدام روزها واگویی کنیم؟ از نبرد دلیرانه دختران و زنان ایرانی در تک تک روزهای هشت سال دفاع مقدس یا از دوشادوش جنگیدن دختران و زنان ایرانی با بحران‌های اقتصادی؟ از طالب علم بودن این دختران در دانشگاه‌ها و دانشکده‌های کشور یا امروز از افتخار آفرینی‌های شان، وقتی در میادین بزرگ ورزشی، در کنار مردان و پسران، پرچم این مملکت را برافراشته می‌کنند؟ از کدام روزها بگوییم که نقش «دخترانه» و لبریز از «ظرافت» دختران ایرانی در نقاشی جامعه ایرانی هویدا نباشد؟

می‌توان به یاد آورد روزهایی را که غرب و شرق، فریاد برآورده بود برای ظاهر «دختران» ایرانی. برای پوششی که برای دختران ما عرف بود و ارزش و مصونیت و از دید آنانی که خود را در آن سوی مرزها (و حتی گاهی این سوی آب‌ها) دگراندیش و آزادی طلب و تجددخواه می‌دانستند، میله‌های یک زندان. دختران ایرانی، این نقش‌های نازنین جامعه ایرانی، با همان حجابی که از دید منتقدانش محدودیت بود و از نگاه «این» جامعه مصونیت، خود را در میادین بین‌المللی به بالاترین درجه‌های ممکن رساندند. این معنی و تبلور خواستن، توانستن و فریاد دخترانی بود که بالی برای پرواز می‌خواستند.

دختران ایرانی را میان تمام بانوان منطقه‌ای که نامش قرن‌هاست به خاورمیانه (در تقسیم بندی جغرافیای زمین) بدل شده می‌بینیم. دخترکانی که با حجاب، با همان مصونیت خود، با همان محجوبیت و وقار خود، در میادین بین المللی خوش می‌درخشند. به یاد بیاوریم دخترانی را که در آسیا طلا درو می‌کنند و درست در همان رقابت‌ها، بسیاری از هم‌کیش و هم دین‌های آنان، گاه و بیگاه بی‌تفاوت و بی‌میل به آنچه در شرع برای‌شان تعریف شده (حجاب) در رقابت‌ها شرکت می‌کنند. آیا این فرار از پوشش برای آنها امتیازی فراتر آورده است؟

دخترکان ایرانی، بالی برای پرواز می‌خواهند و این حجاب و پوشش مشروع، هرگز قفلی بر اراده بلندپروازی‌شان نبوده و نشده و بی‌تردید نخواهد شد. افقی که می‌توان در دور دست ورزش بانوان دید، شاید با اندکی توجه بیشتر از سوی مدیران، روشن‌تر از آنچه امروز می‌بینیم خودنمایی کند.

امروز ورزشکارانی داریم که قهرمان آسیا و جهان می‌شوند. ورزشکارانی که می‌جنگند برای قهرمانی و طلای المپیک. دخترانی که شاید با کمترین امکانات، قابلیت‌هایی فراتر از تصور رقبای خود را به نمایش می‌گذارند و شاید همین کفایت می‌کند که یادمان بماند دختران ایرانی، برای پرواز کردن، بال نمی‌خواهند. بدون پر و بال، گاهی می‌توان بلندترین پرواز را داشت؛ همچون دخترانه‌های ایران. این صاحبان طرح‌های زیبای جامعه ایران.