«چکشی» که موسوی و مقدم با «پرتاب‌»های مبتدی‌ بر سر ما زدند!

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  بیرجندرسا به نقل ازتسنیم, ورزش میدان رقابت است و در میدان رقابت یک سر باخت و سر دیگر برد که تحمل اولی و رسیدن به آن طبیعی است و به نوعی اجتناب ناپذیر. شکست هم مانند پیروزی از طبیعت ورزش است اما نوع تحمل آن مهم است. گاهی پیش می‌آید که ورزشکاری تا پای جان برای پیروزی تلاش می‌کند و در نهایت تن به شکست می‌دهد که این بازنده لقب «سربلند» می‌گیرد اما پیش آمده که ورزشکاری از پیش از مسابقه بازنده است و در میدان نبرد هیچ حرفی ندارد. برای این بازنده لقبی نیست و «سرافکنده» تعریفی مناسب برای اوست.

با اتفاقاتی که در نخستین  روز از مسابقات دوومیدانی بازی‌های آسیایی رقم خورد، به واقع ایران دو روی سکه ورزش را دید و به همان اندازه که از مدال نقره لیلا رجبی سر به آسمان سایید از ناکامی کاوه موسوی و رضا مقدم سرافکنده شد. رجبی درست همان کاری را کرد که از او انتظار می رفت اما مردان پرتابگر چکش ایران دور از انتظار ظاهر شدند و دست خالی میدان را ترک کردند.

همانطور که عنوان شد پیروزی لیلا رجبی جزیی از طبیعت ورزش است و قطعاً شکست موسوی و مقدم هم چیزی جدا از ذات ورزش نیست اما در نوع شکست آنها حرف بسیار است. این دو پرتابگر ایران انگار از قبل از مسابقه خود را باخته بودند و آمده بودند که ببازند. آنها در مجموع شش بار چکش را پرتاب کردند که در هر شش مرتبه خطا کردند. آنها می‌توانستند چکش را به بالای تور بفرستند و مایه خنده حاضران در ورزشگاه شوند اما از پرتاب آن به اندازه‌ای که در جدول حفظ‌شان کند، عاجز بودند!

حرکات موسوی و مقدم آنقدر مبتدی و غیرحرفه‌ای بود که در یک میدان بزرگ چون بازی‌های آسیایی کمتر نمونه آن دیده شده است. موسوی به گونه‌ای پرتاب می‌کرد که انگار نه انگار دارنده مدال نقره دوره قبل بازی‌های آسیایی است. مقدم هم تعریفی تازه از پرتاب چکش ارائه کرد و آن پرتاب آن به منتهی‌علیه بالای تور بود، به گونه‌ای که داوران و افراد دیگر حاضر در میدان در پرتاب‌های بعدی‌اش احساس خطر می‌کردند!

این دو پرتابگر روز گذشته باختند، آن هم به بدترین نوع و شکل. دردآور آنجایی است که افشین داوری، رئیس فدراسیون دوومیدانی عنوان می‌کرد، موسوی تا پای اعزام به بازی‌های آسیایی در اردوی خارج از کشور بوده است. او در خارج از کشور اردو بوده تا با سه خطا اوت شود؟ او با بخشی از بودجه ورزش کشور اردوی خارجی بوده تا با بی‌تفاوتی تن به شکست دهد و بعد از شکست لبخند به لب داشته باشد؟ اگر قرار بود امثال موسوی‌ها بیایند و به راحتی ببازند که چند جوان به کارزار آسیایی اعزام می‌شدند تا کسب تجربه کنند.