امیدواریم توزیع فیلم "تو و من" در شبکه‌ی نمایش خانگی، آخریش باشد/سینمای کودک، سینمایی به ضرب چیپس و پفک/کتاب‌های درسی ما چه چیزی را در دانش‌آموزان شکوفا می‌کنند؟/"مهارت زندگی" مقوله‌ای مغفول مانده در تربیت فرزندان

امیدواریم توزیع فیلم "تو و من" در شبکه‌ی نمایش خانگی، آخریش باشد به گزارش پایگاه خبری و تحلیلی بیرجند رسا به نقل از بولتن نیوز: فیلم"تو و من" که در سال1390 و توسط محمدبانکی ساخته شده، چند روزی‌ست در شبکه‌ی نمایش خانگی توزیع شده است. از بازیگران این فیلم می‌توان به الناز شاکردوست، بهنوش بختیاری، سحر قریشی و البته محمدرضا گلزار اشاره کرد.

ذره‌بین فرهنگی: وضعیت اخلاقی گلزار برای آنها که دستی بر سینما دارند معلوم است. هرچند وی در سینما و تلویزیون ممنوع‌التصویر شده، اما باز هم می‌بینیم که سر و کله‌اش در این‌ور و آن‌ور پیدا می‌شود. مثلا همین پخش سریال ساخت ایران که در مقاله‌ای مفصل به توضیح آن پرداختیم. ولی چند روزی‌ست که توزیع خانگی فیلم تو و من شروع شده و باز عکس و فیلم این بازیگر معلوم‌الحال در سطح شهرها پخش شده است. امیدواریم این فیلم آخرین اثری باشد که در آن چشم‌مان به گلزار می‌افتد. مسئولان فرهنگی هم بهتر است در این مقولات کمی وسواس بیشتری داشته باشند.

سینمای کودک، سینمایی به ضرب چیپس و پفک در میزگرد بررسی چالش‌های سینمای کودک که در خبرگزاری مهر برگزار شد درباره‌ی مسائل مختلفی چون مدیریت کلان در سینما و تاثیر آن بر سینمای کودک، نبود حمایت کافی از تولید و اکران فیلم‌های کودک، همکاری ضعیف نهادهای مختلف مربوط به کودکان در حوزه سینما و ... به بحث گذاشته شد. کارشناسان حاضر در نشست بررسی چالش‌های سینمای کودک از آسیب‌هایی که حمایت مالی دولت به سینما وارد کرده و اینکه دولت دغدغه‌ی اکران فیلم ندارد، صحبت کردند و تاکید داشتند سالن‌های سینما در ایران هم جذابیت‌های کافی را برای بچه‌ها ندارند. همچنین در این نشست عنوان شد که دولت فیلم 500 میلیونی را با بودجه میلیاردی می‌سازد و عموما نگه داشتن بچه‌ها در سینما به‌زور چیپس و پفک است.

ذره‌بین فرهنگی: هیچ‌کدام از ما سینمای کودک را جدی نمی‌گیریم. این ما که می‌گویم شامل سینما‌گران و مدیران فرهنگی می‌شود. از یکسو سینما‌گران ما گویی زبان کودکان را بلد نیستند و نه می‌دانند که چه محتوایی متناسب با آنهاست و نه چه تکنیک‌های هنری را باید برای جذب آنها بکار ببندند. و از سوی دیگر، مدیران فرهنگی ما که برای خیلی از مقولات مهمتر ارزشی قائل نیستند، برای سینمای کودک تنها از سر رفع تکلیف فعالیت می‌کنند. اگر قبول ندارید به نتیجه‌ی سینمای کودک در ایران توجه کنید تا ببینید ما راست می‌گوییم یا نه.

کتاب‌های درسی ما چه چیزی را در دانش‌آموزان شکوفا می‌کنند؟ سعید بیابانکی با اشاره به غایب بودن بسیاری از چهره‌های مطرح ادبیات در کتاب‌های درسی، به نبودن آثار برخی نویسندگان انقلاب در این کتاب‌ها انتقاد کرد. این شاعر و طنزپرداز در گفت‌وگو با خبرنگار ادبیات و نشر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، گفت: من احساس می‌کنم در کتاب‌های درسی دانش‌آموزان دست کم گرفته می‌شوند و گویا آموزش و پرورش به هوش و ذکاوت آن‌ها اعتماد ندارد. سطح مطالب در این کتاب‌ها خیلی معمولی است و دانش‌آموزان را درگیر نمی‌کند و کم‌تر آن‌ها را به کشف می‌رساند.

ذره‌بین فرهنگی: مفاد آموزشی موجود در کتاب‌های درسی مقاطع مختلف تحصیلی، مورد انتقاد همیشگی اصحاب فرهنگ و ادبیات کشور بوده اما امسال حجم این انتقادات خیلی بیشتر از گذشته شده است. البته گفتنی‌ست که بخش قابل توجهی از این حجم انبوه انتقادات را غیاب ادبیات معاصر در کتب درسی ما تشکیل می‌دهد. مسلما این پدیده وقتی وخیم‌تر می‌شود که ادبیات انقلاب اسلامی، دفاع مقدس و مقاومت را باید در چهارچوب ادبیات معاصر پیگیری کرد. در این شرایط، واقعا چه توقعی از فرزندان‌مان داریم و فکر می‌کنیم در دنیایی که این همه علیه ارزش‌های اخلاقی، دینی و انسانی تولیدات هنری و فرهنگی دارد، با این کم‌کاری‌ها چه بلایی بر سر نسل آینده‌ی این کشور خواهد آمد؟

"مهارت زندگی" مقوله‌ای مغفول مانده در تربیت فرزندان حدود ۲۰۰ قسمت 10 دقیقه‌ای از مجموعه انیمیشنی مهارت‌های زندگی در کمتر از دو سال تولید شد. به گزارش خبرنگار رادیو و تلویزیون فارس، بیش از صد قسمت از این انیمیشن به تهیه‌کنندگی مرکز پویانمایی صبا، برای پخش در شبکه‌ی سیما آماده شد. پروژه‌ی مهارت‌های زندگی به مسائل آموزشی ارتباطی بر مبنای آموزه‌های دین مبین اسلام می‌پردازد. مهارت‌هایی همچون همدلی، حل مسئله، تصمیم‌گیری، مقابله با استرس، بهره‌گیری از بازی‌های آموزنده، تعریف صحیح جایگاه پدر و مادر در خانواده، پرداختن به سنت‌ها، تاکید بر لزوم ارتباط کودک با پدربزرگ و مادربزرگ، تفکر خلاق، ارتباط موثر، کنترل هیجانات و ... در این انیمیشن مورد توجه قرار گرفته است.

ذره‌بین فرهنگی: متأسفانه نگاه اشتباهی که به مقوله‌ی پیشرفت کودکان و نوجوانان ما در طول سال‌های گذشته وجود داشته و البته تا همین حالا هم ادامه دارد، این بود که تنها راه سعادت فرزندان ما گذار از مسیر تحصیلی تا مقاطع عالی‌ست و کسی بچه‌ی خوبی‌ست که بهتر درس می‌خواند. مسلما در این بین، آنچه که مورد غفلت قرار می‌گیرد بحث مهارت زندگی‌ست. بخاطر همین در این سال‌ها با بسیاری از جوانان تحصیل کرده روبه‌رو هستیم که نه معاشرت بلدند، نه زندگی مناسبی دارند و نه ... در این بین، حضور برنامه‌هایی که بتوانند چنین مقولاتی را به فرزندان ما آموزش دهند بسیار غنیمت بوده و لازم است تا با حفظ کیفیت و خلاقیت، بر حجم آنها نیز افزوده شود.