ماموریت رحیمی در ستاد انتخابات 84 هاشمی چه بود!؟/ رحیمی نه اصلاح طلب بود نه اصولگرا؛ ریشه فساد را باید در گفتمان کارگزارانی رحیمی یافت

 

مدت‎ها قبل از آنکه محمد رضا رحیمی در سال 93 توسط دستگاه قضایی محاکمه و محکوم شود، از همان سال 1387 که وی به عنوان مشاور حقوقی رییس جمهور کار خود را با دولت نهم آغاز کرد و یک سال بعد نیز به عنوان معاون اول رییس جمهور فعالیت اش در دولت دهم بیشتر شد، همواره دلسوزان دولت احمدی نژاد و حامیان گفتمان سوم تیر به رییس جمهور وقت هشدار می دادند که محمد رضا رحیمی چه در پرونده های مالی نقشی داشته باشد و چه نداشته باشد، با توجه به سوابق و عملکردش از جنس گفتمان سوم تیر نیست و تعلق خاطرش به گفتمان رقیبی است که اتفاقا در سوم تیر و با رای تاریخی مردم به حاشیه رانده شده است تا ثمره حضور آن گفتمان در قدرت، یعنی فساد و اشرافیت با روی کار آمدن گفتمانی متفاوت با حاشیه رفت و فرصت را برای فرصت طلبی از دست بدهد.

 

این در حالی است که اسنادی که در اختیار رجانیوز بوده است نیز این تمایز گفتمانی را به صراحت تاببد می کند، چنانکه علاوه بر سابقه رحیمی در استانداری کردستان در دولت سازندگی و ارادت خاصی که از همان برهه وی به رئیس این دولت داشته است، وی در سال 84 یعنی برهه تاریخی به قدرت رسیدن جریان انقلابی نیز در اردوگاه مقابل حضور داشته و از طرفداران پر و پا قرص هاشمی بوده و تا جایی مورد اطمینان هاشمی رفسنجانی قرار گرفته است که وی در نامه ای خطاب به رحیمی از او می خواهد تا به دلیل ضیق وقت به جای او به استان کردستان رفته و برای افزایش آرای وی در این استان تلاش کند:

 

 

 

جالب آنکه محمد رضا رحیمی نیز در راستای لبیک به این فرمان انتخاباتی هاشمی رفسنجانی، با ارسال نامه ای خطاب به ماموستای کردستان در آن برهه می نویسد:

 

 

 

اگر از سابقه رفاقت رحیمی با برخی از آقازادگانی که بعدها به دادگاه کشیده شدند صرف نظر کنیم، توجه در همین دو نامه مختصر و پر معنا به خوبی نشان می دهد محمد رضا رحیمی پیش از آنکه به خاطر معاونت اولی دولت قبل به جناح سیاسی خاصی منتسب باشد یا بنا بر ادعای برخی اصولگرایان، یک اصلاح طلب بوده باشد، با گفتمانی از جنس کارگزاران سازندگی پیوند داشته است، جریانی که در سالهای بعد از انقلاب زمینه ساز فساد و رشد افرادی شد که نه تنها علقه ای به جریان انقلابی اصیل نداشتند بلکه عموما ملجا و پناهگاه افرادی بود که در دولت های مختلف تلاش می کردند خود را به حلقه اصلی قدرت نزدیک کنند و در عمل نیز سرمنشا بسیاری از مفاسد کلان اقتصادی در سالهای بعد از جنگ تاکنون بوده اند.