عقب نشینی دولت از معرفی ابوطالبی کدام گزاره خطرناک در دیپلماسی را تایید کرد؟/با وجود عقب نشینی در برابر «تحقیر»، آیا نباید نسبت به عقب نشینی در مقابل «تحریم» دلواپس بود؟

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بیرجندرسا به نقل از رجانیوز, خبر معرفی غلامعلی خوشرو به جای حمید ابوطالبی به عنوان نماینده ایران برای حضور در سازمان ملل از سوی دولت، موضوعی بود که هفته گذشته اعلام شد و رسانه های اصلاح طلبان و حامیان دولت نیز ترجیح دادند چندان به این مساله نپردازند، چرا که این بار دیگر هیچ توجیهی برای این شکست دیپلماتیک دولت وجود نداشت و نمی شد این ناکامی را به گردن رسانه های منتقد یا تیم مذاکره کننده هسته ای سابق! انداخت.

با این حال، این مساله از آنجایی حائز اهمیت است که پس از نزدیک به یک سال خط و نشان کشیدن مقامات و رسانه های دولتی برای آمریکا در موضوع معرفی نماینده ایران در سازمان ملل، به یکباره اعلام شد دولت از معرفی ابوطالبی عقب نشینی کرده و با معرفی پدر داماد حسین فریدون به جای وی، رسما زیر بار حرف زور آمریکایی ها رفته است و به بیان دیگر، یک بار دیگر دولت یازدهم در عمل نشان داد که تحت فشار آمریکا «عقب نشینی» می کند.

تثبیت این معادله توسط دولت یازدهم در عرصه بین الملل، از آنجایی نگران کننده خواهد بود که اکنون آمریکایی ها با استناد به همین یک مورد عقب نشینی، طبیعی است که بر فشارهای خود در پرونده هسته ای بر ایران خواهند افزود چرا که دیگر مطمئن هستند این فشارها نهایتا منتج به نتیجه خواهد شد و اگر زورگویی آنها در ده ماه گذشته منجر شد تا رییس جمهوری که قول داده بود عزت را پاسپورت ایران بر می گرداند، از قول خود صرف نظر کند و از گرفتن ویزا گرفتن برای معاون سیاسی دفتر خود به راحتی بگذرد، طبیعی است که با فشار بیشتر در مدت زمانی طولانی تر از برخی حقوق مسلم کشورش در پرونده هسته ای نیز گذر خواهد کرد.

این گزاره خطرناکی است که در یک سال و نیم گذشته بارها و بارها توسط مقامات غربی و بویژه آمریکایی تکرار شده که ایران تحت تاثیر تحریم ها تن به توافق ژنو و عقب نشینی های کنونی هسته ای داده است و طبیعتا زمانی که این پیش فرض دشمن، با عقب نشینی دولت در موضوع ویزا نگرفتن ابوطالبی تایید شده است، آمریکایی ها با تثبیت شده دانستن این پیش فرض، به فشارهای گذشته خود این بار در پرونده هسته ای و حتی موضوعات دیگر از جمله توان نظامی کشور خواهند افزود.

از سوی دیگر، آمریکا نشان داده در یک سال و نیم گذشته نه تنها حاضر به اعتراف به حقوق مسلم مردم ایران در عرصه های مختلف نیست، بلکه با این پیش فرض که مذاکرات ایران با 1+5 در شرایط کنونی و انعقاد توافق ژنو ناشی از ناچاری دولت ایران بوده است، در صدد است ضمن افزایش فشارها و تحریم های همه جانبه، تا جای ممکن «تحقیر» علیه ملت ایران را نیز زیاد کند تا با ارسال این پیام به افکار عمومی در دنیا، ملت های آزاده و بعضا دولتهایی که همواره جمهوری اسلامی ایران را به عنوان نماد مبارزه با استکبار و امپریالیسم الگو قرار داده بودند نا امید کند، از این رو به نظر می رسد رفتارهای تحقیر آمیز کری در دیدار با ظریف در ژنو و روی پا انداختن پا در برابر وزیر خارجه ایران حین مذاکره را باید در همین چارچوب تفسیر کرد.

از سوی دیگر، قدم زنی کری با ظریف در ژنو درست در اوج توهین فرانسوی ها به مقدسات مسلمانان و حمایت آمریکایی ها از این اقدام را نیز می توان در چارچوب ذکر شده تحلیل کرد چرا که در شرایطی که افکار عمومی دنیا منتظر یک واکنش محکم از سوی ایران به این مساله بود، وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران به قدم زنی با وزیر خارجه آمریکا پرداخت و در دیدار با فابیوس وزیر خارجه فرانسه نیز از افزایش روابط دو کشور ابراز خرسندی کرد.

لذا اکنون که قریب به یک سال و نیم از انواع رابطه دولت یازدهم با آمریکا می گذرد و در عمل هیچ دستاورد مشخصی برای مردم کشور بدست نیامده است و در این میان دولت یازدهم نتوانست حتی برای ابوطالبی معاون سیاسی دفتر رییس جمهور یک ویزا جهت سفر به آمریکا و حضور در سازمان ملل به عنوان نماینده جمهوری اسلامی بگیرد، طبیعی است که  نام حمید ابوطالبی در افکار عمومی نمادی برای ناکامی دولت یازدهم در عرصه دیپلماسی محسوب می شود، چنانچه پیش از این نیز نفت  48 دلاری، افزایش تحریم ها و از همه مهم تر توافق ژنو شواهد مشخصی برای اثبات ناکارآمدی مشی دولت اعتدال در سیاست خارجی محسوب می شدند.

و در نهایت درس بزرگ دیگری که می توان از این موضوع گرفت، آشکار شدن دوگانه جعلی «تندرو- معتدل» در حاکمیت آمریکاست.

دروغ بزرگی که در یک سال و نیم گذشته بارها و بارها برخی مقامات و رسانه های دولتی با دامن زدن به آن مدعی شده اند اگر جناح معتدل در حاکمیت آمریکا (اوباما و دموکرات ها) با ایران تعامل کنند، قطعا مشکلات دو کشور حل خواهد شد اما ماجرای ابوطالبی نشان داد اینطور نیست چرا که ممنوع الورود شدن وی به خاک آمریکا ابتدا به تایید سنا و بعد امضای نماد دموکراتهای آمریکا (اوباما) رسید و در واقع هر دو جناح آمریکا بر سر تحقیر و مانع تراشی برای ایران هماهنگ رفتار کردند لذا در آینده نیز هرگونه چشم داشتن به این مدل تحلیل های جعلی و به دور از واقعیت برای حل کردن پرونده هسته ای کشور خطرناک است و هوشمندی بیشتری را از جانب دولتمردان کشورمان در مواجهه با آمریکایی ها می طلبد زیرا عملکرد مقامات آمریکا نشان داده دموکرات و جمهوری خواه در هر موضوعی با هم اختلاف داشته باشند در دشمنی با ایران و تلاش برای سنگ اندازی مقابل کشورمان هیچ اختلاف بنیادینی ندارند.