شیار 143 فیلمی در ژانر دفاع مقدس و بی‌نظیر

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بیرجندرسا به نقل از فارس, کاظم ایمان‌طلب از نویسندگان خراسان جنوبی که خود دانش‌آموخته سینما از دانشگاه هنر تهران است به بهانه اکران شیار 143 در سینماهای خراسان جنوبی یادداشتی در اختیارخبرگزاری فارس خراسان جنوبی به شرح زیر قرار داده است:

در ابتدای یادداشت باید اقرار کنم که فیلم شیار 143 را در جشنواره فجر 1392 دیدم و از آن روز 9 ماه می‌گذرد. شاید هیجان حاکم بر فضای جشنواره بر این یادداشت تاثیر گذاشته باشد و اگر بار دیگر به تماشای فیلم بنشینم نگاهی جدی و فنی‌تر ارائه خواهد شد.

اما به بهانه‌ی اکران این فیلم در استان خراسان جنوبی ضمن درخواست از همه‌ خانواده‌ها و هم استانی‌‌های عزیز برای دیدن این فیلم در سینما یادداشت کوتاهی را به استحضار می‌رسانم.

شیار 143 فیلمی در ژانر دفاع مقدس و با موضوع چشم انتظاری مادران رزمنده با قصه‌ای کوتاه درباره شخصیتی به نام الفت که مادر رزمنده‌ای به نام یونس است(انتخاب اسم پرسوناژها بسیار به‌جا بوده است)، که بعد از عملیات والفجر مقدماتی در بی‌خبری از فرزندش در استرس و انتظار و امید به سر می‌برد.

از جذابیت‌های ساختاری این اثر روایت زنانه‌ آن است، از آنجا که کارگردان زن است و فیلم‌نامه هم از داستان‌های خود خانم آبیار اقتباس شده انتظار می‌رود شخصیت اصلی زن باشد و قصه حول محور او بچرخد و نیز نوع زاویه دید زنانه باشد.

نرگس آبیار در انتخاب نوع روایتش موفق عمل کرده،چرا که احساسات مخاطب، چه مرد و صد البته زنان به شدت درگیر می‌کند، گواه این مدعا بغض‌ها و اشک‌های بانوان داخل سینما که هم‌ذات‌پنداری می‌کنند.

در روایت فیلم کارگردان تیز هوشی خاصی را نشان داده، او زمان فیلم را سال‌های 60 تا 67 انتخاب می‌کند در نتیجه نشان دادن تفاوت‌های زمانی در مقیاس گریم، دکور، لباس و....در یک روستا بسیار کم‌هزینه و هوشمندانه بوده است.

استفاده از کارخانه مس و جذابیت‌های بصری لوکیشن هم از دیگر نکات مثبت فیلم است که انصافا با توجه به ریتم آرام برخی صحنه‌ها برای جلوگیری از کسالت دیداری مخاطب موفق عمل کرده است.

بازی بسیار زیبای مریلا زارعی نقطه قوت فیلم است البته در برخی محافل نقل شده که کرمانی‌ها لحن و لهجه او را کمی ادا می‌پندارند و معتقدند که اصیل نیست اما به صورت کلی برای مخاطب سراسر ایران جنس بازی احساسات بیان و ری اکشن‌ها بسیار جذاب هستند.

امید به زندگی در عین انتظار مفهومی‌ است که محتوای فیلم ما را با مادران شهید و مادران رزمندگانی که تنها داشته‌هایشان همین فرزندان بوده و با گذر زمان مادران صبور و متوکل و آبدیده گشته‌اند؛ بر دستان چنین مادرانی باید بوسه زد.

شیار 143 فیلمی آرام با ریتمی ملایم و در عین حال دارای ریتم آرام که البته متاسفانه برخی آن را به کش‌دار بودن متهم می‌کنند؛جنس داستان و الگوهایی که برای پیش برد روایت انتخاب شده این چنین ریتمی را می‌طلبد.

گرچه ژانر فیلم جنگی است اما شیار 143 زندگی در جنگ است، درد‌ها و رنج‌ها، سختی‌ها، چشم انتظاری‌ها، خوشحالی‌ها و به شعور بالا رسیدن است.

درباره خوش ساخت بودن این فیلم همین بس که ابراهیم حاتمی‌کیا شاخص‌ترین کارگردان سینمای دفاع مقدس، فیلم چمران را به عوامل شیار 143 تقدیم می‌کند و دقایقی را ایستاده به تشویق و تحسین فیلم می‌پردازد.

یک پیشنهاد

به مخاطبانی که می‌خواهند به دیدن فیلم بروند بازی مریلا زارعی را در صحنه رسیدن خبر تلفنی از یونس پیشنهاد می‌کنم که با دقت بیشتری به تماشا بنشیند و از یک بازی عالی لذت ببرند البته جای خالی موسیقی کاربردی، متناسب با قدرت ساختاری فیلم کاملا مشهود است.

در پایان ضمن ارائه نمره قبولی و امتیاز خوب مطلبی را به منتقدین این فیلم عارضم. شیار 143 فیلمی برای مخاطب عام است از جنس سینمای تجاری که صد البته از آثار سینمای عامه پسند که سینمای بدنه است و اغلب دارای محتوای سطحی یا ضعیف و با زرق و برق‌های خاص خود مخاطب را به زور به سینما می‌کشاند بسیار بالاتر قرار دارد.

همچنین این فیلم تجربه دوم کارگردان است پس بسیاری از ضعف‌های تکنیکی مطمئنا در آثار بعدی رفع خواهد شد.

به تمامی هنردوستان، علاقمندان سینما و هم استانی‌ها دیدن این فیلم را توصیه می‌کنم و بدون توجه به حواشی تولید که چه گروه جریان یا حزبی در جریان پشت پرده فیلم قرار دارد به تماشای شیار 143 بشتابند.