نا هنجاری گره های روانی، ماحصل ارشادهای غیر اصولی است

در دین مبین اسلام، توجه به مسائلی در عین وجود آزادی برای ایجاد صلح و آرامش در حالات فردی و اجتماعی ضروری تلقی شده؛ بطوریکه خداوندگار برای بشارت دادن برای انجام نیکی ها و ترساندن به منظور نهی از زشتی ها، پیامبرانی از جنس خودمان فرستاد تا هم پیام الهی را بیش از پیش به ما منتقل کنند و هم نحوه انتقال رسانی را که از آن با عنوان «امر به معروف و نهی از منکر» یاد می شود به دیگر مخلوقات خود آموزش دهد.

در میان تمام خصایل نیکی که هر فردی چه در زمینه های فردی و چه در زمینه های اجتماعی موظف به رعایت و انتشار آن است، داشتن حجاب و پوشش اسلامی از بازخورد اجتماعی بیشتری نسبت به دیگر مسائل برخوردار بوده است  و همین مهم باعث شده تا دشمنان اسلام و مسلمین بعد از نا امیدی از توطئه های خصمانه خود، دورخیز بیشتری کرده و در چند سال گذشته قدم های خصمانه کوتاه و متاسفانه موثر دیگری را طرح ریزی کنند و در جهت کاهش حرمت های بین دختران و پسران و کم رنگ کردن مسائلی چون محرم و نامحرم  اقدام به ترویج بی حجابی و در نتیجه فحشا در جامعه ای اسلامی کردند.

حال سوالی که به ذهن می رسد این است که بسترهای لازم برای ترویج اینگونه بی بندوباری ها چگونه در ایران اسلامی ما فراهم شده و چرا هنوز نتوانسته ایم به طور کامل آن را ریشه کن کنیم؟

شیوع اولیه این آفت را می توان در ورود شبکه های خارجی از طریق ماهواره ها بدون زمینه سازی های لازم در خانواده های ایرانی دانست؛ بطوریکه طبق آمارها سن بلوغ در دختران و پسران نوجوان پایین تر از حد طبیعی رسیده است. پایین بودن سن بلوغ، تمایلات شدید جنسی در نوجوان ها و جوان ها، برقراری ارتباط آسان در بین دو جنس مخالف در فضاهای حقیقی و مجازی و همه و همه، گردابی را در اجتماع ایجاد می کند که نیروی جوان جامعه را به درون خود می بلعد و کمتر کسی از آن جان سالم به در می برد  و از حداقل تبعات آن می توان به کمرنگ تر شدن روابط خانوادگی و افزایش آمار طلاق، افزایش اعتیاد به مواد مخدر و روان گردان و افزایش افسردگی در بین نیروی جوان برشمرد.

اما چیزی که حیرت برانگیزتر به نظر می رسد، دامن زدن به افزایش سرعت اینگونه ناهنجاری ها توسط کسانیست که دعوی قانون مداری را به سینه می زنند و به نام ترویج هنجارها، آب به آسیاب دشمن می ریزند.

شاید همه ما در زندگی خود این را تجربه کرده باشیم که در مواجه با توصیه های اخلاقی که با لحنی دستوری و در زمان و مکان نامناسب ارائه می شود چیزی که بیشتر بازخورد می کند، پافشاری لجبازانه فرد در انجام همان کار غیر اخلاقیست و گاهی ارشادهای غیر اصولی، نا بجا و نا آگاهانه ی ما باعث تحقیر شدن فرد شده که ماحصل آن ایجاد گره ای روانیست که جامعه را  هم با چالش مواجه می کند؛ و همین کافیست که فرد نه تنها به اصلاح خود نپردازد، بلکه از دایره اخلاق مداری خسته و طرد و از آغوش اخلاق های عرف جامعه هم دورتر شود.

فرزندان غیور این سرزمین آمیزه های دینی را همیشه چون نکته هایی طلایی در جای جای زندگی خود مد نظر داشته و تمام اهتمام خود را در عملی کردن آن ها به کار می گیرند و این را مساجد و نمازخانه های ما که بخش قابل توجهی از آن ها را نوجوانان و جوانانی با ظواهر مختلف تشکیل می دهند ثابت می کند و می تواند یکی از مصداق های عینی دین مداری جوانان ایران زمین باشد. اما جواب این سوال را که "پس چرا بعضی افراد با ظاهری نا آراسته، آرامش درونی شان را هجمه تیرهای نا مناسب شخصیت خود می کنند" را باید از متصدیان ارشادهای جامعه که با پرچم مبارزه با ناهنجاری ها تنبیه شخصیت افراد را قدم اصلی تنبه می دانند جویا شد.

به امید آنکه با روشی درست در جهت ارشاد آمیزه های الهی در خود و دیگران تلاش کنیم.