حضرت اباعبدالله در پای میز مذاکره!

"انما خرجت لطلب الاصلاح فی امة جدی، ارید ان آمر بالمعروف و انهی عن المنکر"

"من براى طلب اصلاح امت جدم قيام كرده‏ام و اراده كرده‏ام اينكه امر به معروف و نهى از منكر
كنم" (امام حسین علیه السلام، 61 ه.ق) (سيد هاشم رسولى محلاتى، زندگانى امام حسين(ع)، ص 152)

"درس و پیام امام حسین(ع) درس برادری، وحدت، گذشت و قبول توبه از یکدیگر است و درس کربلا هم درس تعامل سازنده و مذاکره در چارچوب منطق و موازین است." (حجت الاسلام حسن روحانی، 30 مهر 1393ه.ش)

وقتی این جمله رئیس جمهور از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش میشد، ذهن انسان به سمت قسمت اخیر مجموعه "مختار" می‌رود. در آنجا که سپاه حصین بن نمیر از طرف یزید لشکر کشید به سمت مکه تا با عبدالله بن زبیر را سرکوب کند. هر دو از جریان باطل بودند و هر کدام حرکت خود را بدین گونه توجیه می کردند:

حصین بن نمیر: لشکر ما مانند لشکر رسول الله است که به سمت مکه می رفت تا کافران و مشرکان را به جای خود بنشاند، و این فتح الفتوحی است همچون آن.

عبدالله بن زبیر: سپاه یزید همچون سپاه ابرهه گرفتار خداوند کعبه قرار خواهد گرفت، و «مختار» مرا به یاد پدرش می اندازد که مشرکان یزدگرد سوم را تار و مار کرد. ما سپاه اسلام هستیم و آنها سپاه مشرکان.

آری، تا بوده همین گونه بوده است. برای پیش برد کارهای خود باید نوعی تقدس به کارهایمان بدهیم. وقتی در صحنه عمل کار گره می خورد اینجا جای جنگ روانی است.

آقای رئیس جمهور، حقوق دان، سیاست مدار، ملبس به لباس عالمان دین، متخصص در امور امنیتی، کربلا را صحنه عفو و بخشش و امام حسین را نماد مذاکرات سازنده میدانند.

امام حسین که مرگ را به لحظه ای زندگی با ظالمان ترجیح می دهد، اینک باید نماد مذاکره با دشمن شود آن هم از نوع سازنده.

شاید درنگاه آقای رئیس جمهور، امام حسین هم پای میز مذاکره با کدخدای (بهتر بگویم شیطان بزرگ) آن زمان، و در وین یا ژنو آن زمان نشسته و به فکر بازی «برد-برد» بوده است. امام حسین علیه السلام هم دنبال این بوده که امتیازاتی بدهد و امتیازاتی بگیرد.

امام حسین علیه السلام هم می خواست همه چیز به خوبی و خوشی تمام بشود، به خاطر همین به توصیه برخی اطرافیانش عمل نکرد و بجای یمن به سمت دشمن حرکت کرد. و چقدر راحت می شد هم بیعت نکرد و هم کشته نشد و شاید یزید هم از این کار بدش نمی آمد و احساس پیروزی می کرد. یعنی دقیقا همین بازی «برد-برد». هم امام حسین علیه السلام پیروز بود و بیعت نکرده و کشته نشده بود و هم یزید به نوعی با دور کردن امام از مناطق حساس اسلام دفع خطر احتمالی کرده بود.

البته امام به انواع دیگر هم می توانست به این بازی «برد-برد» تن دهد، بدون این که چنان فجایعی در کربلا اتفاق بیفتد.

امام حسین هم در شب تاسوعا با عمر سعد پای میز مذاکره نشست و چقدر مذاکرات سازنده بود! احتمالاً در آن مذاکرات امام هم بر سر اختلافاتی که با طرف مقابل داشته در حال رایزنی بوده و قصد داشته با اقداماتی سازنده، حسن نیت خود را نشان بدهد و تضمین بکند که دنبال جنگ نبوده و به دنبال صلح و وحدت است و در مقابل طرف مقابل هم با گرفتن تضمین هایی کمی از تحریم ها را برداشته و مثلاً آب را بر روی اهل بیت ایشان بگشاید.

شاید کمی شوخی و طنز در نوشتار بالا وجود داشته باشد اما چطور می شود از آقای رئیس جمهور انتظار چنین مقایسه ای را داشت؟ وقتی ایشان نصایح و اتمام حجت هایی که برای تاریخ بود را با مذاکرات امروزی یکی می کند؛ مذاکراتی که در آن باید امتیاز داد و در عوض امتیازاتی هم گرفت.

آیا واقعا نتایج واقعه عاشورا «برد-برد» بود؟

آیا در نگاه آقای رئیس جمهور جبهه باطل هم در این واقعه به پیروزی رسیده بود؟

از آقای روحانی به عنوان کسی که در لباس پیغمبر است گفتن این گونه سخنانی بسیار بعید بود، امام حسینی که از ابتدا به قصد احیای دین جدش و امر به معروف و نهی از منکر قیام کرد، کسی که هیچگونه امتیازی به دشمنش نداد، چگونه می تواند با زمان حال و اعمال و رفتار دولت تدبیر و امید مقایسه اش کرد.

شاید بهتر بود که رئیس جمهور محترم اصلاً در پی قیاس این دو بر نمی آمد. نه این که اینچنین مغالطه آمیز دست به تحریف حرکت حضرت اباعبدالله بزند!

اگر واقعاً امام حسین علیه السلام می‌خواست به مشی دولت یازدهم عمل نماید باید در همان ابتدای امر در مدینه با نماینده یزید توافقاتی را به انجام می رساند و به نوعی بیعت می کرد و از طرفی هم امتیازاتی میگرفت.

اما در مقابل اگر امروز هم تیم مذاکره کننده همان راه سیدالشهداء را می خواهد در پیش بگیرد، باید بداند که دشمن هرگز از ما راضی نخواهد شد، تا کاملا مطیع امرشان نشویم، همان گونه که بنا بر قول خود آقای روحانی، امام حسین هم می دانست. و اگر هم صحبتی با طرف مقابل انجام میشود نه از باب رسیدن به پیروزی و رفع تحریمها بلکه به خاطر اتمام حجت با دنیاست و اینکه حرفمان و منطق روشنمان را به جهانیان برسانیم.

در منطق امام حسین "هر توافقی بهتر از عدم توافق است" قطعاً معنا نخواهد داشت. مطمئناً امام هم میدانست که این صحبت ها مانع از کشته شدنش نخواهد شد که اصلا میدانست قرار است کشته شود، اما گفت تا در تاریخ بماند، و ما بدانیم که دشمن همیشه دشمن است و هرگز کوتاه نخواهد آمد. و انتهای راه حضرت اباعبدالله همیشه جهاد بوده است و کوتاه نیامدن از اصول و خط قرمزها.