مظلومیت امام علی(ع) هیچگاه به صورت دقیق تبیین نشده است

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بیرجندرسا به نقل از تسنیم، آیت الله سید احمد علم الهدی شامگاه سه شنبه در دومین جلسه از احیای لیالی قدر که در محل مهدیه مشهد برگزار شد، به تبیین مظلومیت امیرالمؤمنین(ع) پرداخت و اظهار داشت: علیرغم این که در افواه  متداول است که علی(ع) اول مظلوم جهان است، مظلومیت ایشان به طور کامل تبیین نمی‌شود.

امام جمعه مشهد مقدس افزود: معمولا وقتی از مظلومیت یکی از معصومان یاد می‌کنیم، افکار متوجه شهادت یک امام شده و مظلومیت ایشان را براساس شهادت شان تصور می‌کنند اما مظلومیت امیرالمؤمنین(ع) فراگیر در تمام زندگی ایشان بود.

وی تأکید کرد: پس از رحلت پیامبر(ص)، نه تنها تا زمان شهادت، بلکه بعد از شهادت امیرالمؤمنین(ع)، آن به آن فرازی از مظلومیت ایشان در عرصه وجود به ظهور می‌پیوست و مظلومیت یک لحظه از جریان زندگی ایشان جدا نبود.

آیت الله علم الهدی با بیان این که «بهترین عمل در شب قدر علی(ع) شناسی است و هیچ فضیلتی در آن بالاتر از شناخت مظلومیت ایشان نیست»، گفت: غیر از مواردی از مظلومیت ایشان که در زمان خود پیامبر(ص) پیش آمده بود که دل پیامبر می‌سوخت، اگر زندگی ایشان را جمع بندی کنیم، چهار مرحله در مظلومیت شان وجود داشت.

عضو مجلس خبرگان رهبری غصب خلافت و کنار زدن امیرالمؤمنین(ع) از قدرت و سیاست را مرحله اول مظلومیت ایشان برشمرد و خاطرنشان کرد: دو چیز در کنار زدن علی(ع) از قدرت، نشانه مظلومیت ایشان بود؛ اولا این که ملاک رهبری و خلافت پس از پیامبر(ص)، شاخصه ای برای کنار زدن ایشان شد و دوم این که با فجیع ترین وضع خشونت علیه امیرالمؤمنین کودتا شد به طوری که در هیچ رقابت سیاسی چنین کودتایی بین انسان‌ها سابقه ندارد.

وی در تبیین نشانه‌های مظلومیت امیرالمؤمنین(ع) در جریان غصب خلافت، به بیان نمونه‌هایی از جان فشانی‌های ایشان در جنگ‌های بدر، احد، احزاب، خندق و خیبر پرداخت و گفت: اینها همه ملاک‌هایی بودند که صرف نظر از جریان غدیر ثابت می کرد که کسی جز علی(ع) شایسته خلافت  نبود.

آیت الله علم الهدی افزود: در هر کودتایی برای پایین کشیدن عنصر رأس قدرت تلاش می کنند اما علی(ع) در رأس قدرت نبود که بخواهند برای کنار زدنش اعمال زور و قدرت کنند و زور کسی هم به علی(ع) نمی رسید.

وی در تشریح مرحله دوم مظلومیت امیرالمؤمنین(ع) اظهار داشت: مسلمانان در این انحراف رهبری از خط امامت به مشکلات، تبعیض های شدید، بی رحمی‌ها، لاابالی گری‌ها در مصرف بیت المال و رانت خواری‌های عجیب گرفتار شدند و قیام کرده و پس از 25 سال گفتند خلیفه پیامبر(ص) باید علی(ع) باشد.

آیت الله علم الهدی افزود: مولا(ع) آنها را راه ندادند و در را به روی خود بستند چرا که آن ها به ولایت، امامت و حاکمیت «الله» معتقد نشده بودند تا به این نتیجه برسند که در کره زمین جز امیرالمؤمنین(ع) مظهری برای خدا وجود ندارد بلکه مدیر عادلی برای جامعه شان می خواستند.

عضو مجلس خبرگان رهبری با اشاره به این که امیرالمؤمنین(ع) در بیان مواضع سیاسی شان در روز اول، از برقراری عدالت در جامعه سخن گفتند، افزود: با این که ایشان سیاست شان را نظام سازی بیان کردند و از طرفی علی(ع) صلابت و هیبتی داشت که کسی نمی توانست آن را بشکند، در عین حال، دو تن صحابی پیامبر(ص) که منافع خود را در خطر می دیدند این هیبت را شکستند و مسلمانان را در بصره علیه امیرالمؤمنین(ع) تحریک کردند.

وی تأکید کرد: تمام کسانی که ثروت شان در معرض خطر بود و امیرالمؤمنین(ع) باید ثروت‌های آنها را مصادره کرده و به ذوی الحقوق می‌دادند، پشت سر معاویه قرار گرفته و به دنبال جنگ جمل، جنگ «صفین» را به راه انداختند؛ از دل جنگ صفین «مارقین» درآمدند که با اسلام علیه علی(ع) می جنگیدند و در واقع این جریان تکفیری که امروز ملعبه آمریکا، اروپا و غرب است، آن روز به وجود آمد.

آیت الله علم الهدی با بیان این که همه توان امیرالمؤمنین(ع) به سرکوب کردن ناکثین، قاسطین و مارقین گذشت و پس از آن از ایشان خواستند عدالت را اجرا کند، تصریح کرد: اجرای عدالت هزینه دارد و مردم حاضر نشدند هزینه عدالت را بدهند.

امام جمعه مشهد مقدس مرحله سوم مظلومیت امیرالمؤمنین(ع) را عدم همراهی مردم برای اجرای عدالت خواند و گفت: مردم پای علی(ع) نایستادند و کار ایشان به جایی رسید که سرشان را در چاه کرده و با چاه سخن بگویند.

وی زمان وقوع مرحله چهارم مظلومیت امیرالمؤمنین(ع) را پس از شهادت ایشان دانست و اظهار کرد: دشمنان شروع به لعن کردن و دشنام دادن به امیرالمؤمنین(ع) کردند و این تا آن جا توسعه پیدا کرد که وقتی عمر بن عبدالعزیز سبو لعن علی(ع) را قدغن کرد و خطیب نماز جمعه ای به سبب آن بخشنامه علی(ع) را لعن نکرد، مردم خطاب به او گفتند سنت را فراموش کرده ای.

آیت الله علم الهدی افزود: قبر امیرالمؤمنین تا زمان امام صادق(ع) پیدا نبود چرا که آنها باکی نداشتند که قبر ایشان را شکافته و بدن شان را خارج کنند؛ پس در مظلومیت ایشان نباید فقط به سراغ شهادت شان رفت؛ باید سراغ زندگی علی(ع) رفت.