نباید به منتقد به چشم یک تهدید نگاه کرد/ رخنه فرهنگ مثل رخنه اقتصاد نیست / مردم مهمترین ناظران نظارتی هستند

به گزارش گروه فرهنگی اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی بیرجندرسا، چند روز گذشته دکتر مدیح، شهردار بیرجند، در گردهمایی شهرداران خراسان جنوبی از انتقاد بعضی گروه ها به عنوان دلسردکنندگان مجموعه شهرداری برای کارهای فرهنگی و برگزاری جشن های ملی و مذهبی سخن به میان آورد و افزود: برخی افراد در جامعه بیکار هستند و جلسات شبانه می گذارند، که ما را نقد کنند که این باعث دلسردی و بی تفاوتی ما می شود اما ما تنها نقد منصفانه را می پذیریم.ادامه مطلب کلیک کنید

بعد از این صحبت ها اندکی متحیر شدیم که چرا دکتر مدیح شخصیت نقدپذیر و بی ریا شهربیرجند نسبت به نقدهای فرهنگی و دلسوزانه این چنین موضع گیری صریح کرده اند.

این مجموعه فرهنگی به عنوان یکی از منتقدان شهرداری آن هم در مورد برگزاری چند جشن میلیونی که در  عرصه فرهنگی برگزار شده است هرگز به دنبال  اغراض شخصی نبوده و نیست و هیچگاه غافل از عملکردهای مثبت  ایشان نیز نبوده و نخواهیم بود.(برای دیدن مطلب کیلک کنید)

 اما رسانه ها رسالت دیگری به عنوان زبان گویایی مردم نسبت به عملکردهای مسئولین به ویژه در عرصه فرهنگ دارند، با توجه به فرمایش مقام معظم رهبری :" مراجع فرهنگی یعنی علما، اساتید، روشنفکران انقلابی و هنرمندان متعهد انقلابی نیز باید نگاه نقادانه خود را نسبت به اوضاع فرهنگی کشور داشته باشند و تذکر دهند. "

رخنه فرهنگ مثل رخنه اقتصاد نیست

قطعاً همگان به حساسیت و ظرافت های عرصه فرهنگ واقف هستند. عرصه ای که تأثیراتش، بر خلاف مسائل عمرانی و تا حدودی اقتصادی، بلند مدت می باشد و بسیاری از مواقع حتی یک نسل هم باید بگذرد تا تأثیر یک مجموعه رفتارها و کارهای فرهنگی دیده شود. در این بین هجوم سراسری دشمن به این عرصه از شبکه های مختلف فارسی زبان ماهواره ای گرفته تا فعالیت های کاملا جهت دار در فضای مجازی و سینما و موسیقی و مد  که نشان از سرمایه گذاری عظیمی در این عرصه دارد، گویای تمام نمای این بحث است

پس مردم بخصوص مسئولین باید از هر گونه خطای استراتژیکی در این عرصه برحذر باشند، و هشداری مقام معظم رهبری که فرمودند: " اگر چنانچه یک رخنه‌ی فرهنگی به‌وجود آمد، مثل رخنه‌های اقتصادی نیست که بشود [آن را] جمع کرد، پول جمع کرد یا سبد کالا داد یا یارانه‌ی نقدی داد؛ این‌جوری نیست، به این آسانی دیگر قابل ترمیم نخواهد بود، مشکلات زیادی دارد." 1392/12/15

مردم مهمترین ناظران نظارتی هستند

 قطعا فعالیت های فرهنگی با توجه به ظرافتی که دارند چندین برابر از فعالیت های عمرانی و حتی اقتصادی حساستر و سخت تر می باشند و باید برگرفته شده از این فرمایشات مقام معظم رهبری باشد که فرمودند: «فرهنگ یعنی باورهای مردم، ایمان مردم و عادات مردم؛ آن چیزی که مردم با آن روزانه سر و کار دارند و الهام بخش آنان است. در حوزه اجتماعی مثلا قانون گرایی یک فرهنگ است، تعاون اجتماعی، تشکیل خانواده و ازدواج و تعداد فرزندان، فرهنگ است» و این ظرافت و سختی است که اهمیت کار فرهنگی را چندین برابر می کند و طبق این باورهاست که باید الگوسازی و فرهنگسازی در جامعه صورت بگیرد.

از طرف دیگر باتوجه به ابعاد وسیع و بلندمدت بودن کار فرهنگی برخلاف فعالیت های عمرانی و اقتصادی( با توجه به شفاف بودن مراحل کار اقتصادی و عمرانی) نظارت بر کارهای فرهنگی نیز سخت و دشوار خواهد بود و هیچگاه نمی توان بازرسی دستگاه های نظارتی در مسایل اقتصادی را منکر شد،  همان طور که در چندساله اخیر فساد های کلان به ویژه در عرصه شهرداری ها  غلامحسین کرباسچی(شهردار تهران) دستگیر و محکوم شد اما زمانی متوجه مسئله شدند که بسیاری از مردم جامعه از آن ضربه خورده بودند. در مسایل فرهنگی که قطعا کار بسیار پیچیده تر و دشوار تر خواهد بود مثل فتنه 88.

با این سخن، توجه به نقدهای منتقدین( هرچند نقدها خصمانه و با زبان تند و تلخ باشند) به خصوص در عرصه فرهنگ با توجه به سلایق مختلف جامعه، امری ضروری است و برخورد با منتقد و سلب آزادی بیان، دهان مردم را بستن، و ایجاد خفقان  و خاموشی در فضای نقد و انتقاد، جز سرد شدن مردم چیزی به دنبال نخواهد داشت

 تنها در فضای تضارب آراست که رشد پیش می آید و باعث پویایی جامعه می شود به شرط آنکه احساس لجاجت به انسان دست ندهد، در غیر این صورت باید شاهد سقوط و افول جوامع بود، هرچند از فرهیخته ترینان باشند.

غالباً نباید به منتقد به چشم یک تهدید نگاه کرد؛ استفاده از منتقدین (هرچند منتقد تندسخن و تلخ زبان) در اتاق فکرها و دستگاه های مشورتیِ نهاد ها و سازمان های فرهنگی جهت بهره گیری از نیروهای بومی، جوان و استفاده از سلایق متفاوت و مختلف جهت وسعت بخشیدن به دامنه جامعه مخاطبین و ایجاد تنوع در محصولات و خدمات فرهنگی، بزرگترین فرصتی است که می تواند نصیب هر نهاد و یا سازمانی شود.

در اینجا با توجه به حسن نیتی که از مجموعه شهردای و دکتر مدیح سراغ داریم، برخی پیشنهادات خود را جهت بهبود و ترقی برنامه های فرهنگی شهرداری ذکر می کنیم:

- تداوم برنامه های ابتکاری، جذاب و پرنشاطی که با حضور گسترده مردم همچون دوچرخه سواری پدران و پسران، در چند سال گذشته انجام میشود و همچنین هزینه زیادی هم بر دوش مجری آن نمی گذاشت علاوه بر این که حضور اجتماعی مردم را در متن کار فرهنگی به عنوان مجری تقویت می کند نمادی است از اقتصاد مقاومتی.

- ابتکارات زیبایی که در برنامه هایی چون دومینوی هفت خوان رستم به اجرا گذاشته شد، تلفیقی زیبا از فکر و اندیشه و هنر بود که هر بیننده ای را مجذوب خود می کرد.

- المان های شهری که در ایام نوروز توسط خود مردم بومی و جوان شهر بیرجند با نام خودشان در سطح شهر ساخته و نصب شده اند می تواند در بسیاری از مناسبت های مذهبی و ملی دیگر همچون نیمه شعبان و ماه رمضان البته  با ابتکاراتی خلاقانه بیشتر نسبت به سال های قبل ادامه پیدا کند.

- قطعا به جای صرف هزینه برای دعوت از هنرمندان دیگر شهرها، پرورش و بها دادن به استعدادهای موجود در داخل شهرستان بیرجند می تواند علاوه بر تأمین نیازهای داخل باعث شناخته شدن ایشان در دیگر شهرها نیز شود. همچنان که کم نیستند خطاطان و کاریکاتوریست ها و دیگر هنرمندان تراز یک کشور در داخل شهرستان بیرجند.

- قطعاً هنر تنها در موسیقی و تقلید صدا  که برگرفته شده از دیسکو های غربی است خلاصه نمی شود؛ ورود در دیگر ذائقه های مردمی و امتحان کردن تمامی رشته ها و مقوله های هنری می تواند علاوه بر جذاب شدن برنامه ها، ذائقه هنری مردم را نیز پرورش دهد همانند گروه تئاتر و ....

- صرفه نظر کردن از برگزاری جشنواره های تکراری همچون "بیرجند درقاب ایران" که پنجمین دوره آن انجام شد آیاکار پسندیده ای نیست؟ چرا که خروجی آن جز اتلاف هزنیه های میلیونی و ایجاد فرهنگ های غلط همچون پوشش نامناسب هنرمندان دیگر استان ها چیزی به دنبال ندارد ولی اگر همین هزینه صرفه کلاس های آموزشی در طول سال برای نوجوانان و جوانان شهر بیرجند شود آیا خروجی آن صادر کردن هنرمندان برجسته در جشنواره های بین المللی و نمایش تصاویر زیبا از شهر بیرجند در نمایشگاه های بین المللی نخواهد بود.

- ایجاد زیر ساخت های فرهنگی مثل تئاتر شهر برای اجرای نمایش های مختلف هنری.

- برگزاری چندین جشن مردمی به جای یک جشن ده ها میلیونی در کل شهر بیرجند برگزاری جشن های بومی محلی به جای جشن های برگرفته شده از غرب(دیسکو)!!!

و ده ها و صدها پیشنهاد دیگر که قطعا با حضور منتقدین و فعالین فرهنگی در دستگاه ها و اتاق های مشورتی قابل طرح و بررسی است؛ و امیدواریم که هیچ وقت شاهد دلسرد شدن مسئولین عزیز و پر تلاش شهرمان فقط به  به خاطر نقدهای دلسوزانه، هرچند با زبان تلخ و گزنده، نباشیم.

نباید انسان مومن با یه کشمش گرمیشون بکنه با یه غوره سردیش!!!