توصیه غربی‌ها به مردم ایران: برای این خبر شادی نکنید

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بیرجندرسابه نقل از بولتن، شادی مردم ایران پس از قرائت بیانیه هسته‌ای و استقبال از تیم مذاکره کننده هسته‌ای در رسانه‌های جهانی به صورت گسترده‌ای پوشش یافت. پس از دوازده سال مذاکره میان ایران و کشورهای اروپایی و 1+5 بر سر برنامه هسته‌ای، در نهایت در ژنو93 به توافق مقدماتی رسیدند و در لوزان 94 بیانیه توافق جامع را خواندند.

غربی ها که در ابتدا مخالف هر نوع برنامه هسته ای ایران بودند و غنی سازی را خط قرمز معرفی می کردند و از حمله نظامی به ایران می گفتند در نهایت با مقاومت مردم و پشتکارهای دولتمردان، ناگزیر شدند که برنامه هسته‌ای ایران را به رسمیت بشناسند و غنی سازی در داخل خاک ایران را بپذیرند.

خواندن بیانیه لوزان در سیزدهم فروردین 94 گام دیگری بود برای نگارش توافق نهایی و جامع هسته‌ای تا دهم تیرماه 94. اما بسیاری از رسانه های غربی با پوشش دادن شادمانی مردم ایران در خیابان ها نوشتند که "هنوز برای شادمانی کردن زود است."

از جمله این رسانه ها خبرگزاری رویترز (Reuters) بود که نوشت: ایرانیان پس از دستیابی به چارچوبی برای توافق هسته‌ای در خیابان جشن برگزار کردند و باراک اوباما این قرارداد را به عنوان "درک تاریخی" مورد ستایش قرار داد اما دیپلمات های ارشد جهانی هشدار می‌دهند که کار سختی برای رسیدن به معامله نهایی پیش روست.

رویترز با اشاره به مخالفت سران رژیم صهیونیستی با توافق، افزود: «بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، که به جمهوری خواهانی که کنترل هر دو مجلس آمریکا را در اختیار دارند، نزدیک است می‌گوید: قدرت های مذاکره کننده با ایران باید تقاضای جدیدی را به درخواست‌ها اضافه کنند. تهران باید موجودیت اسرائیل [رژیم اشغالگر قدس] را به رسمیت بشناسد!»

صهیونیست ها به شدت از احتمال توافق نهایی میان ایران و 1+5 نگرانند و برای جلوگیری از آن از هیچ اقدامی فروگذار نخواهند کرد. چنانکه روزنامه عبری زبان "اسرائیل تودی" در تفسیری می‌گوید: «مسئله اصلی اعتماد است و به ایرانی‌های نمی‌شود اعتماد کرد.»

"جمشید فاروقی" رئیس بخش فارسی دویچه وله (Deutsche Welle) نیز نوشته است: ««خوش بودن این خبر تنها به مرزهای جغرافیایی ایران محدود نمی‌شود؛ خبری است که آوازه نیک‌اش گوش خردمندان و صلح‌طلبان در این منطقه آشوب‌زده و در پهنای جامعه جهانی را می‌نوازد.»

وی در ادامه نوشته است: اما ساده‌باوری است که در سایه این "خبر خوش هسته‌ای" بیاساییم؛ چه در جهانی چند پاره و پر تنش کم نیستند کسانی که همه هم و غم‌شان بر هم زدن این توافق و پراکندن تخم قهر و آشوب است.

در صدر مخالفان، اسرائیل و نتانیاهو قرار دارند. نتانیاهو همه توان خود را به کار خواهد گرفت تا مانع از قطعی شدن این توافق شود. و همان‌گونه که نیک می‌دانیم٬ او در پیشبرد این سیاست تنها نیست. استقبال گرم بخش بزرگی از نمایندگان کنگره آمریکا و تشویق‌های مکررشان را به هنگام سخنرانی آتشین او در کنگره آمریکا از یاد نبرده‌ایم.

قدرت‌های منطقه‌ای نظیر عربستان٬ ترکیه و مصر نیز در شمار مخالفان جدی این توافق هستند. بسیاری از شیخ‌نشینان حوزه خلیج فارس نیز از منظر اقتصادی این توافق را به سود خود نمی‌بینند.

از این روست که توافق کسب شده به معنی پایان مذاکرات نیست؛ آغاز راهی است دشوار و به همین دلیل به جای سرمستی از رایحه موفقیت باید دست به کار شد و از خرد سیاسی در برابر یورش‌ها دفاع کرد.»» "کریم سجادپور" تحلیلگر سیاسی در بنیاد کارنگی در واشنگتن‌پست (washingtonpost) نظر دیگری دارد. وی معتقد است با وجود همه مشکلات و احتمال به هم خوردن عروسی فعلا باید این نامزدی را جشن گرفت:

«شاید برای توصیف تفاهم بین ایران و غرب، بتوان از مثال نامزدی استفاده کرد. مراسم عروسی قرار است در آخر ماه ژوئن برگزار شود. در ماه‌های آینده شاهد بحث‌های طولانی درباره میزان مهریه، نحوه و محل برگزاری جشن‌های نامزدی و عقد و ازدواج، هدایای طرفین و... خواهیم بود. اگر سابقه دو طرف را ملاک بگیریم، چه بسا تاریخ عروسی به تاخیر هم بیافتد، و خیلی از اقوام دو طرف یعنی کنگره، اسرائیل، عرب‌ها، دلواپسان حتما چوب لای این چرخ خواهند گذاشت. حتی عروسی هم که سربگیرد، برای قضاوت درباره موفق بودن ازدواج باید چند سالی صبر کرد؛ به هر حال نباید فراموش کنیم که عروس و داماد به یکدیگر بدگمان‌ هستند. فعلا اما وقت این حرف‌ها نیست و باید نامزدی را جشن گرفت.»