دغدغه مدیران خانواده است یا خدمت

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بیرجندرسا به نقل از زن امروز, هرچند برخی از کارشناسان درباره لزوم اقامت مدیران در محل خدمت خود دیدگاه‌های متفاوت دارند و شرط مدیریت توانمند را در عملکرد‌ها و نه مسائل حاشیه‌ای جست‌وجو می‌کنند ولی به عقیده بیشتر کارشناسان سکونت مدیر دستگاه اجرایی به همراه خانواده خود در محل سکونت موجب آشنایی، لمس مشکلات و شاخص‌های موانع توسعه می‌شود و دفاع از منافع شهرستان را به صورت عمیق‌تری به دنبال دارد.

علاوه بر دیدگاه کارشناسان، آیین‌نامه لزوم اقامت مدیران در محل مأموریت خود که در شهریور‌ماه ۸۴ به پیشنهاد وزارت کشور و برطبق اصل ۱۳۸ قانون اساسی به تصویب رسید که بر لزوم انتخاب و انتصاب مدیران واحد‌های اجرایی در سطوح استان و شهرستان و شهر با در نظر گرفتن ضوابط قانونی شورای عالی اداری و افراد واجد شرایط ساکن در محل خدمت استفاده کنند و در شرایط استثنایی تا ۵ درصد در کارگروه استانی برنامه‌ریزی شود و سکونت و استقرار خانواده در محل خدمت، شرط لازم برای انتخاب استاندار یا فرماندار تعیین شده است.

توسعه نیافتگی استان دلیل عدم اقامت خانواده مدیران

شاید دور از ذهن نباشد که اقامت نداشتن مدیران ادارات و نهاد‌ها دراستان که این ویژگی به تعداد قابل توجهی از کارمندان هم سرایت کرده است را از دلایل دارای اولویت توسعه‌نایافتگی استان ذکر کنیم و البته نگاه منصفانه و منطقی به موضوع حکم می‌کند تا مدیرانی که به دلایل ویژه مجبور به رفت و آمد هستند را از بررسی جدا کنیم که تعداد آنان درصد اندکی را تشکیل می‌دهد.
 

دوربودن محل کار و خانواده مدیران آسیبی برای حوزه مدیریتی

مدیر پروازی مدیری است که محل کار و خانه او فرق دارد. در واقع آقای مدیر هم می خواهد از مزایا و حقوق مدیریتی برخوردار شود و هم خود و خانواده اش از امکانات زندگی در شهر بزرگ بی بهره نمانند. و به قولی هم خدا می خواهند و هم خرما. اگرچه اصطلاح مدیر پروازی شامل همه مدیران در قسمت های مختلف می گردد ولی روی سخن در این نوشته مدیران از رده استانداری تا دیگر مدیران می باشد. چراکه نقش این مدیران در مناطق از بقیه کارمندان بیشتر است.

مدیر پروازی قسمتی از وقت خود را صرف رفت و آمد بین محل کار و خانه می کند و به همین خاطر خستگی ای را بر خود تحمیل می کند که به طور حتم بر روی انجام وظایفش بی تاثیر نیست. بر خلاف مدیران پروازی , مدیرانی که ساکن هستند به دلیل حضور تمام وقت در محل,  توانمندی ها و مشکلات را بهتر شناخته و درک بهتری از مسائل دارند. شاید در مواردی چیزهایی را که مدیران ساکن می بینند، مدیران پروازی فقط می شنوند و شنیدن کی بود مانند دیدن.

از طرف دیگرمدیران ساکن برای حل بسیاری از مشکلات عزم جدی تری دارند، چرا که خیلی از مشکلات ، مشکل آنها و اطرافیانشان هم هست. در کل می توان گفت مدیر پروازی بیشتر برای دیگران کار می کند اما یک مدیر بومی و ساکن خدمت گذار جامعه ای است که خود و خانواده اش هم از اعضای این جامعه هستند. این سوال را باید از مدیران پروازی و مسئولینی که این مدیران را منصوب کرده اند پرسید که آیا همیشه حوادث طبیعی و غیر طبیعی در طی ساعات اداری اتفاق می افتند؟ اگر خدای ناکرده در زمان عدم حضور مدیر بزرگوار حادثه ای در محل رخ دهد چه کسی پاسخگوی خسارات جانی و مالی می شود که به خاطر نبود مدیریت بحران ایجاد و یا تشدید شده است؟

شاید پاسخ مسئولین برای انتخاب مدیران پروازی عدم وجود فردی مناسب در محل مربوطه باشد.درحالی که بسیاری از مدیران بومی که شایسته گی دارند خانه نشین شده اند مدیرانی که خود با درد مردم آشناهستند و ظرفیتها توانمندی های استان را بهتر می دانند .بنابراین مدیر باید در محدوده محل کارش سکونت یابد چون این یک نیاز است و مدیر که در حال تردد است، قطعا محل خدمت و نیروهای تحت امرش را کمتر از آن می‌بیند که خانواده‌اش را به بیاورد.

مدیری که حاضر نباشد همراه خانواده خود در عمق مشکلات و دغدغه‌های دیگر همکارانش زندگی کند، چگونه می تواند مشکلات این شهرستان را درک نماید، حال آنکه همکارانش نیز پروازی باشند خود بحث دیگری است.
کسی که پست مدیریت را در هر زمان و هر مکانی که قبول می‌کند قطعا باید اولویت اول و اصلی خود را کار اداری بداند. چون آن مدیر برای یک شهرستان در حوزه کاری خود تصمیم می‌گیرد و در آن جایگاه مامور اجرای دستورات مافوق خود در استان است که غیر از این به عقیده بنده جفا در حق مردم است.

هزینه رفت و آمد مدیران از کجا تامین می شود ؟

نکته جالب تر اینکه، برخی مدیران پروازی هزینه های رفت و آمد خود را از محل اعتبارات دستگاه پرداخت می کنند و به عقیده بنده، اگر همین هزینه های رفت و آمد از حساب شخصی آنها کسر شود، دیگر شاهد اتفاقات این چنینی نخواهیم بود.

جالب اینجاست که بسیاری از مدیران که از خانواده هایشان دور هستند دائما دغدغه خانواده خود دارند و از طرفی هم همیشه نقش خانواده و همسر در موفقیت افراد موثر بوده است و مدیری که خانواده اش در کنار او نباشد و دائما در حال پرواز باشد قعطا نمی تواند از کنارخانواده به راحتی بگذرد و باید از خدمت گزاری در محل خدمتش کم بگذارد در حالی که اگر خانواده مدیران در محل خدمتشان ساکن باشند قطعا با آسودگی بیشتری به کارشان می پردازند و خدمت می کنند و دغدغه های ناشی از دوری از خانواده را ندارند .

در ضمن وقتی خانواده مدیری در یک شهر یا شهرستان محل کارش ساکن باشد بهتر می تواند از مشکلات و دغدغه و درد و دلهای مردم با خبر باشد چراکه حدقل از و خانواده اش هم چند صبحی با مردم همان شهر ندگی می کنند و او می تواند در تصمیم گیری های کلان برای آن شهر یا شهرستان بهتر عمل کند .

  با وجود تمام این مشکلات باز هم این مدیران حاضر نیستند خانواده خود را به این مکان منتقل کرده و عمق نیاز محل خدمت و دغدغه‌های همکاران خود و نیاز شهرستان را درک کنند و به تعبیر دیگر پروازی بودن یعنی دائماً به فکر رفت و آمد بودن! یعنی خلاف خط مشی مدیریت اسلامی و این امر نیازمند رسیدگی مسئولان است.