مرغ همسایه همیشه غاز نیست!

یک سوزن به خودت بزن، آنگاه یک جوال دوز به دیگران!

وقتی وارد یک داروخانه می شویم اولین چیزی که نظر را به خودش جلب می کند، حروفی انگلیسی نقش بسته بر محصولات مغازه است؛ مخصوصاً اگر داروخانه اش از آن داروخانه های با کلاس باشد! اگر به فروشنده هم بگوییم مثلا فلان شامپوی ایرانی را داری یا نه؟ انواع و اقسام مدل های خارجی را پیشنهاد می دهد که مبادا اندکی از کلاس فروشگاه پایین بیاید!

نساجی ها و تولیدی های پوشاک داخل، محصولاتی به مراتب با کیفیت تر از مشابه خارجی آن تولید می کنند اما به خاطر کلاسش هم که شده رویش می نویسند "Made in Turkey" و صد البت بسیاری از صنایع دیگر!

اگر یکی بخواهد بگوید تحصیل کرده است و سوادش از الباقی حضار بیشتر است و احیاناً از دماغ (خرطوم) فیل پا به عرصه گیتی گذاشته، از دایره لغاتی چون "اوکی"، "سی یو لیتر"، " مرسی بی بی"، "سِندِش کردم مامی"، "پاپی جونم برام خریده"، "میس یو" و... در محاورات کلامی اش استفاده می کنه و اگر دیگر خیلی باکلاس باشد و تازه از سفر 3 روزه خود از آن ور آب به میهن بازگردانده شده باشد (حالا می خواهد امریکا باشد یا ترکیه) بعد از هر دو جمله، خواهد گفت "... یادم رفته، شما بهش چی میگین!؟"

اصولا هر چیزی که با کلاس هست و اگر قرار هم هست سطحش از بقیه بالاتر باشد باید اثری از خارجی بودن در آن باشد. حتی اگر شده به صورت فینگلیش عنوان مغازه (بهتر بگویم بقالی) خود را می نویسد!

البته کار به اینجا هم ختم نمی شود!

داخل خانه هم که بروی به همین صورت است. "این مارک سرویس پذیرایی رو درست جلو دختر دایی بذار تا چشاش درآد!" "این پرده ها رو سفارش دادم، پسر خاله دوستم از ایتالیا برام فرستاده" ...

هیأت های مذهبی هم که سر بزنی از این قضیه جان سالم بدر نبرده اند! میلیون ها تومان پول خرج میشود تا فلان مداح معروف یا سخنران تهرانی قبول زحمت کند و یک یا چند شب را در شهرستانی نه چندان معروف حضور پیدا کند.

و صد البت مشاهده شده است که این مسئله به مسئولین مملکتی نیز سرایت کرده است...!

وقتی در شهرستانی قرار است جشنی گرفته شود، و متفاوت از دیگر جشن های سطح شهر باشد! باید حتما نامی آشنا از یک هنرمند ترجیحا تهرانی در آن خوش بدرخشد! حالا مهم نیست که چقدر توانایی داشته باشد. همان هنرمندی که تا سه سال پیش در شبکه استانی، برنامه های خوبی داشت و هیچ کس در داخل شهرستان تحویلش نمی گرفت و سال به سال می گذشت و کسی سراغش را نمی گرفت، حالا چون به تهران رفته و در یک شبکه تلویزیونی سراسری، به مدت یک ماهی است که یک برنامه تلویزیونی اجرا میکند، زنگ خور گوشیش زیاد شده است و دائماً از وی دعوت به عمل می آید تا در همان شهرستان مذکور، فقط به مدت لحظاتی بر روی سن رفته تا حضار از حضور وی بهره مند گردند!

نگاه به داخل مسئله ایست که تا در درون افراد نهادینه نشود و مردم به خود و توانمندی های داخلی خود (حال می خواهد روستا باشد یا کشور) اعتقاد پیدا نکنند، هیچ پیشرفتی را شاهد نخواهند بود حتی اگر بیشتر نخبگان و فرهیختگان را داشته باشد.

بیرجند با داشتن بالاترین تعداد افراد تحصیل کرده و موفق در سطح کشور، به نسبت، کمترین رشد و پیشرفت را در میان شهرهای دیگر به خود دیده است و در نگاه کلان تر شاهد فرار مغزهای کشور به خارج از آن هستیم!

و البته تا وقتی این نگاه و اعتقاد (اعتقاد به ظرفیت های داخلی) در مسئولین نهادینه نشود، شاید نباید انتظاری از مردم عادی داشته باشیم! وقتی چند ده میلیون برای جشن هایی که با پول بیت المال برپاشده اند، خرج می شود تا فلان شخصیت از تهران با هزاران منت (که وقت من پر است) قدم رنجه فرموده و قبول زحمت نمایند، با بلیت رفت و برگشت هواپیما، با حضور هرچند اندک خود در جشن، فضا را متبرک فرمایند، و شور و شعفی مثال زدنی در حضار به وجود آورند!؛ چگونه توقع داشته باشیم تا هنرمند، نخبه، دانشمند و... داخلی به خود باوری برسد و قصد ماندن در شهر را داشته باشد. در حالی که به اذعان بسیاری هنرمندان و نخبگان داخلی چیزی از دیگران (می خواهد تهرانی باشد یا خارجی!) کم ندارند و در بسیاری از مواقع بهتر هم هستند!

همگان، و در وهله اول خصوصاً مسئولین، باید بدانند همیشه هم مرغ همسایه غاز نیست!

به امید آن روزی که مردم جامعه بجای خرید از استان های مجاور و بخصوص تهران  در امر خرید جهیزیه تا لباس شب عید، سرمایه استان را در استان های دیگر خرج نکنند و همچنین به امید روزی که مدیران محترم پول بیت المالی که از جیب مردم شهر و شهرستان و کشور وارد خزانه استان شده است را با اجرای برنامه هایی به اصطلاح انقلابی و مردمی به جیب دیگر هنرمندان خارج از استان منتقل نکنند! انشا الله.