وزارت امور خارجه یا امور هسته ای!

هر کس در کوچه یا خیابان، بازار یا مسجد، روستا یا شهر، با سواد و بی سواد، با شناسنامه یا مجهول الهویة، دارای بدن سالم یا ناقص، لرزان یا استوار، فرقی ندارد هر که می خواهد باشد؛ فقط لازم است گوشش اندکی با واژگان فارسی آشنا باشد؛ اگر از او بپرسی وزیر امور خارجه چه وظیفه ای دارد قطعا خواهد گفت که به کشورهای مختلف سفر کند و با آنها صحبت کرده و کسب بازار و اقتدار و از این حرف ها کند.

اصولا وزیر امور خارجه باید با کشورهای مختلف دائما در ارتباط بوده تا جایگاه بین المللی کشور را در عرصه های مختلف حفظ نماید. سفر به کشورهای مختلف از ضروریات هر وزیری است.

دکتر محمدجواد ظریف، وزیر 55 ساله دولت یازدهم، از وزرای جوان و پرکار دولت دکتر روحانی محسوب می شود. وی که نزدیک به 15 ماه است که تصدی این امر را به دست گرفته، با ورودش به ساختمان منقش به شعار "نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی" مأموریت دیگری نیز به عهده گرفت.

دکتر روحانی بعد از تشکیل دولت، وظیفه مذاکرات هسته ای را از شورای عالی امنیت ستانده و به وزارت امور خارجه محول نمود. دکتر روحانی که یکی از محوری ترین برنامه ها و شاید گفت اصل برنامه های خود را مذاکرات هسته ای و موفقیت در آن قرار داده بود به شدت تمایل به حل و فصل طولانی ترین پرونده تاریخ شورای امنیت سازمان ملل داشت.

شاید نیاز به سند و مدرکی نباشد؛ اما اگر کسی سند می خواهد با ورود به صفحه شرکت در اجلاس ها و کشورهای دیگر پایگاه اطلاع رسانی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران و یا با مرور آرشیو اخبار صدا و سیما به فعالیت های 15 ماهه اخیر وزارت امور خارجه پی خواهد برد!

شاید باید وبگاه وزارت امور خارجه را وبگاه اطلاع رسانی مسایل هسته ای دانست! خبرها یکی در میان و شاید هم بیشتر، حکایت از سفرهای دکتر ظریف به ژنو، وین، پاریس، نیویورک و... که برای مسایل هسته ای است دارد. شاید اگر سفر اخیر ایشان به افغانستان و چند کشور افریقایی نمی بود، وهن این مسئله ایجاد می شد که ایشان دنیا را در همین چند جا و وزرای امور خارجه دیگر کشورها را هم تنها 5+1 نفر می داند.

هدف از این یادداشت نقد عملکرد دکتر ظریف در مذاکرات و این که چرا مذاکراتی که قرار بود زودتر از اینها تمام شود، این قدر به درازا کشیده، و یا بررسی توافق نامه ژنو و این که چرا هیچ چیز از آن عایدمان نشد، نیست!

تنها بحث بر سر این است که چرا وزارت امور خارجه که وظیفه مهمی را بر دوش دارد تمامی فعالیت هایش تحت الشعاع مذاکرات هسته ای قرار گرفته است؟!

آیا بهتر نیست با سفر به کشورهای دیگر به دنبال راهی برای پیدا کردن بازارهای مشترک تجاری بیشتر بود! رایزنی و سفر به کشورهای مختلفی که داشتند بازار خوبی برای محصولات ایرانی فراهم می کردند از وظایف اصلی وزیر امور خارجه است.

از دکتر ظریف که با آن حال وخیم و کمر پر دردش، 15 دقیقه با وزیر خارجه ایالات متحده در خیابان های پاریس پیاده روی می کند، وشاید گفت بسیار فعال و با نشاط در این عرصه عمل می کند، انتظار می رود که وزرای خارجه دیگر کشورها را هم دریابد. قطعا دنیا تنها در 5+1 کشور خلاصه نمی شود.

این یادداشت به دنبال نقد این که چرا زمانی ایران که 5+1 کشور مقتدر مادی دنیا  را در کشورهای مختلف چون عراق، ترکیه، و قزاقستان به دنبال خود می کشاند، حال باید سراسیمه به دنبال آن ها راه افتاده و در پشت درب دفتر آقایان وزیر منتظر بماند، نیست، که شاید در جواب بگویند، تو بی سوادی! تو بی شناسنامه ای! تو عقل سالم نداری! تو بدن سالم هم نداری! برو به جهنم! اما حداقل این حرف که دیگر نیاز به سواد خاصی ندارد و هر بی شناسنامه ای هم آن را میفهمد، که دکتر ظریف، وزیر فعال و کوشای دولت یازدهم، علاوه بر مذاکرات هسته ای وظایف قانونی دیگری نیز دارد که بد نیست حداقل به اندازه همان مذاکرات برای آن ها وقتی معقول بگذارد.

شاید سفر دکتر ولایتی، که هیچ سمت دولتی ندارد، به عنوان فرستاده ویژه رئیس جمهور به روسیه، با این وضعیت فعالیت وزارت امور خارجه، خیلی هم چیز عجیبی به نظر نیاید!؟