الگوهایی مناسب برای داشتن رفاه واقعی در زندگی

 چیزی که آفت زندگی امروزه به حساب میاید صرف هزینه های بالای زندگی است که به غلط با رفاه اشتباه گرفته می شود. خانواده هایی که برای بدست آوردن این به اصطلاح رفاه، خود را سال های متمادی وام دار وام ها و اقساط می کنند که خواسته های غیر ضروریی اعضای خانواده را که بیشتر از چشم و همچشمی بین خانواده ها نشات می گیرد تامین کنند؛ و با این کار رفاه و گرمای واقعی درون خانواده را قربانی توقع های بیجا همسر و فرزندانش می کنند، توقع هایی که از پیکر خانواده، جسمی خسته و بی روح باقی می گذراد. خانواده هایی که برای پاسخگو بودن مخارج خود آنقدر درگیر کسب درامد می شوند، که از اصولی ترین امر هر خانواده ای که تربیت فرزندان باشد غافل می شوند و تبعات به مراتب ناگوارتری را بر پیکر جامعه وارد می کند. اما چیزی که چون دمی مسیحایی برای اینگونه خانواده ها به حساب میاد و می تواند حیاتی پر از شادابی را به آنها برگرداند تجربه های به ظاهر قدیمی ولی کارآمد ریش سفیدان است.

گاهی شرایط زندگی ایجاب می کند تا یادمان بیفتد برای انتخاب راهی درست از بین راه های مه آلود و گنگ زندگی از شخصی با تجربه که عمری را در کوچه پس کوچه های آزمون و خطا گذرانده و خشت خام برایش چون آینه ای تمام نما از مقاصد راه های زندگی است کمک بگیریم.

سالمندان یا به تعبیری گودنشینان میدان زندگی که خود روزگاری را در این میدان پهلوانانه به کارزار سختی ها رفتند و حال چون راهنمایی کاربلد راه و رسم موفق شدن را به افراد درون گود نشان می دهند، به واقع ستاره های فروزانی به حساب میایند که می توانند راه های ترقی و پیشرفت را  بیش از پیش برایمان روشن کنند.

پدر بزرگ ها و مادر بزرگ ها و حتی پدران و مادرانمان که عمری را بی توقع در کنار هم و با علاقه ای غیر قابل وصف نسبت به هم زندگی کردند و کم و زیادها را به حساب فراز و نشیب زندگی گذاشته، پشت به پشت هم کمر همت بستند و با جان و دل در صدد هموار کردن آن برآمدند را می توانیم به عنوان الگوهای مناسبی برای داشتن رفاه واقعی در زندگی در نظر بگیریم.